Vermoeidheid.

Iedereen heeft of kent een periode van vermoeidheid. Moe van het werk, relatie, situatie. Moe van steeds maar terugkomende irritaties. En moe van alle goede en minder goede tips om van je vermoeidheid af te komen. Om het te voorkomen. Van al die tips en adviezen zijn er een paar die ik altijd wel hanteer. Niet als tip, maar wel als advies. Want, als de vermoeidheid je elke dag bezighoudt, niet eens meer overvalt? Als de vermoeidheid je dagelijkse doen zelfs verlamd?

De beste methode om niet moe te worden van iets, is dat iets niet te doen. Da’s makkelijk. Ik wordt moe van dat eind fietsen, dan pak ik de bus of auto. Ik wordt moe van dat gezeur op de radio, dan zet ik een andere zender op of hij gaat uit. Ik wordt moe van dat gezwets van die kerel, ik ga ergens heen waar ik hem niet meer hoor. Als je vermoeidheid makkelijk of redelijk makkelijk kunt vermijden, dan moet je het zeker proberen of gewoon doen.

Maar, nogmaals, als de vermoeidheid je dagelijkse doen bepaalt? Je er misschien niet eens van weg kunt lopen, hoe graag je ook wilt. Dan is het zaak die vermoeidheid eens aandacht te geven. Waar komt het vandaan? Wat maakt dat je er niet zomaar 1,2,3 vanaf komt? Maakt het een onderdeel uit van iets groters?

Ik ben dus moe. Vermoeidheid die ik ervaar als ik ‘s-ochtends op sta, meesleep door de dag en waar ik ‘s-avonds niet van kan slapen. Ik kom er niet vanaf en het maakt deel uit van iets groters. En daarom kan ik er niet zo 1,2,3 wat aan doen. Maar mijn brein en geest zijn in overleg gegaan en hebben me een waarschuwing gegeven. Hoe dat interesseert ze geen bal, maar er moet op zeer korte termijn iets gebeuren. Want anders stappen zij uit het proces, wat ” mijn leven” heet. Dus ben ik op zoek gegaan.

Omdat ik in mijn werk, vrijwel iedere dag mensen adviseer om dat te doen waar ze blij van worden, omdat ik dat ook doe, weet ik het volgende; Van dat deel van mijn werk wordt ik gewoon moe en niet vermoeid. Dus kan ik dat als constatering op een denkbeeldige lijst afvinken. Op naar het volgende. In mijn relatie is het door omstandigheden niet familie Doorsnee, maar er is ontzettend veel begrip en liefde. Ook dat maakt moe, maar vermoeid me niet. Dus ook daar een vinkje op de lijst. En extra vragen, want dat is wat de lijst doet, vragen oproepen.

Om met het laatste te beginnen, de relatie. Dat vraagt op vele gebieden wel rust. Houden we van elkaar? Ja, dus is daar rust. Hebben we vaak onenigheid of andere kabbelende onzekerheden? Nee, dat is onbekend. Maar er is geen rust op financieel gebied. Het huishoudboekje vertoond een constante onbalans. Er wordt weliswaar spaarzaam besteed, maar nog spaarzamer verdiend.

Dus komt het vergrootglas automatisch bij het werk. Samen met mijn vrouw hebben we een bedrijf. Een stichting om precies te zijn. Die hebben we samen opgericht, uit ervaringsdeskundigheid, liefde voor elkaar en het vak coach zijn. En om de zaken bij die stichting steeds in goede banen te leiden, zijn we stiekem, ben ik stiekem, steeds meer buiten mijn kennisveld gaan opereren. Ik was gelukkig moe van het coachen, maar werd ongelofelijk vermoeid van de rand en bijzaken. Het steeds maar zoeken naar subsidies en als er werk was verricht, het binnen halen van het geld. Gesprekken met een bank of krediet verschaffer was en is voor mij dodelijk vermoeiend gebleken. Mijn brein en geest vertelden me dat de tegenstrijdige berichten die ze binnengekregen hen tot waanzin brachten.

Het ene moment sta ik vol overtuiging mensen te adviseren om werk of een dagbesteding te gaan doen waar ze blij van worden. ” Wat maakt dat je ‘s-ochtends blij wakker van wordt en waar je ‘s-avonds moe maar voldaan van gaat slapen? ” Ik zou het nu, op dit moment, niet kunnen vertellen. Ik zie de rode cijfers, de dingen die vervangen of gerepareerd moeten worden. Ik werk met een verouderd systeem op mijn laptop. Er wordt nu al meer dan vier maanden aan een subsidie aanvraag gewerkt, naast een financieringsaanvraag. De laatste liep vast, de eerste loopt nog. De grootste remmende factor is, dat het allemaal tussen de andere werkzaamheden door moet. En, en daar ,komt het breekpunt, de zaken die er betaalt moeten worden, komen uit onze eigen zak.

Mijn brein vertelde me dat hij op tilt is geslagen door de constante zorg en onvermogen om tevreden te worden. Vooral financieel. Mijn geest waarschuwde dat er straks geen ruimte meer is om lief te hebben en een relatie te kunnen onderhouden. Beiden zijn verbonden met een fysiek elastiek. Daar was de rek al uit en nu is deze gebroken. En voordat er een knoop in gedraaid wordt, moet de spanning niet meer zo hoog worden, dat hij nog een keer knapt. Want dan is er geen ruimte meer om een knoop te leggen.

Ik kan het soms zo mooi vertellen, alleen luistert er net op dat moment niemand.

Prachtig hoor, een column op de website van een landelijk netwerk van mensen die veel geleerd hebben over ADHD. Maar wie bereik je ermee? Het platform waar dit te lezen is, is onbekend en misschien ook onbereikbaar voor de “gewone” mens. Het is vaak bijna elitair en vaak zelfs afstandelijk. Er komen vaak bezoekers en cliënten in mijn praktijk met o.a. de vraag waar zij met hun vragen terecht kunnen. Okay, Stichting Buitengewoon Actieve Breinen heeft een Open Info Desk, wat we grotendeels zelf bemensen en dus ook zelf financieren. En bij een (gemeentelijke) subsidie aanvraag wordt al gauw gewezen naar de GGZ instellingen en als de desbetreffende ambtenaar enigzins voorbereid is, naar de landelijke belangenvereniging.

Verander jij niks, veranderd er niks

Maar de informatie vraag laat zich niet op een avond in de maand vangen, komt niet voorbij de balie van een GGZ instelling. Vragen hoe het nou echt zit met alcohol en medicatie, wettelijk. Hoe een goede coach en/of psychiater gevonden kan worden. Vragen die op bijvoorbeeld de website van het ADHD Netwerk en die van ImpulsWoortblind gezocht kunnen worden. Maar als er bij het noemen van deze twee de vraag gesteld wordt of ik ervaring heb met deze organisaties, dan moet ik steeds vaker zeggen dat het van lang geleden was. En ook steeds vaker moet is zeggen dat er simpelweg niets meer is. Niets laagdrempelig, snel en altijd bereikbaar. En dus ga ik zelf de antwoorden zoeken en geef ik de cliënt een samengesteld antwoord.

ImpulsWoortblind heeft toendertijd een arbeidsparticipatie tool ontwikkeld, een online vraag en antwoord app die voor veel werkzoekende mensen met een diagnose ADHD en/of ASS enorm behulpzaam kan zijn. Maar wordt daar proactief meegwerkt door ImpulsWoortblind? Nee. Een deskundig en neutrale beschouwing van het programma ADHDennis is ook zo’n punt. Ontzettend veel Facebook commentaren, tot zelfs adviezen van diverse “coaches” paseren de revu. Navraag van mij onder een aantal mensen over hoe zij de nasleep van het programma ervoeren, was dat ze door de commentaren met nog meer vragen bleven zitten. En op de vraag waarom er zoveel nuance in alleen al de in Nederland aanwezige denk en behandelmethoden zijn, heeft 95 % van de online deskundigen een ongenuanceerd antwoord. Als ik dan vol overtuiging vertel dat er tot een bepaald niveau niets goed of fout is, dat je zelf kunt kiezen welke behandeling en/of zienswijze je hanteert, geloven ze eenvoudig weg niet.

Waarom ziet men in een tv uitzending J. J. Sandra Kooij, Cathelijne Wildervanck en Laura Batstra achter elkaar hun visie geven, maar ziet men dit niet terug in de vervolg informatie voorziening? Waarom zijn wij met Stichting Buitengewoon Actieve Breinen succesvol aan het werk met en voor het UWV en WSP Haaglanden, maar zien werkcoaches, arbeidsdeskundigen en wethouders ons niet terug bij de landelijke clubs. Er was een professionele klant die me zelfs vroeg of ik ooit wel eens van ImpulsWoortblind had gehoord. En waarom we niet verbonden zijn aan ADHDnetwerk en de NVA. En naar waarheid zeg ik dat we te druk zijn om met de mens van de straat hun boel weer op de rails te zetten. En de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik tot nu toe de feedback van deze landelijke clubs ook niet gemist hebt. Lotgenoten contact organiseerde we zelf, met of zonder steun. En in ons netwerk zitten genoeg orthomoleculaire, Matrix methode, NLP en anderzins vrijgevestigde coaches, diëtisten en behandelaren waarheen we kunnen doorverwijzen. Ook weten we waar de Hele Enge Logische clubs zitten, zodat we daarvoor kunnen waarschuwen. Maar het wordt allemaal minder.

Onze Stichting kent een kern van 8 a 10 medewerkers, deels in loondienst. Naast hen nog enkele briljante talenten die lezingen en trainingen geven. Langzamerhand verlaten we het domein van alleen maar informeren en adviseren en gaan daadwerkelijk over tot blijvend, duurzaam coachen. Maar naar wie we voor informatievoorziening moeten doorverwijzen, die groep wordt kleiner en schier onbereikbaar.

…..en nog bedankt voor de inzet hè!

Ruim 15 jaar geleden kwam ik in contact met een belangenvereniging voor volwassenen met dezelfde diagnose als ik had. Er werd daar een bestuurslid gevraagd om de sociale media te verzorgen. Ruim 5 jaar lang is die functie door mij met wisselend succes vervuld. Een conflict met de voorzitter, over hoe hij met de doelgroep en diverse bestuursleden dacht om te gaan, resulteerde in het wegsturen van de te kritische bestuursleden, waaronder ikzelf. Je zou verwachten dat er ergens wel een berichtje zou staan dat ik inmiddels bestuurslid af was, maar dat ontging het zieltogend bestuur, die ondertussen druk bezig was aansluiting te vinden bij een financieel gezondere club. Ik hielp nog met wat het online forum wat na verloop van tijd ook met een knallende ruzie door het almachtige bestuur de laan uit werd gezonden. Van de ene op de andere dag was het forum met 1000den bezoekers offline. Omdat de club vergeten was de domeinnaam te betalen en deze verliep. Ja, er was ondertussen ook nooit een vervanging voor de portefeuille Social Media gekomen, dus was deze blunder gewoon te verwachten. Maar er was ook geen bedankje, kaartje of zelfs geen piepklein vermeldinkje op hun website. 5 jaar inzet van ondergetekende was gewoon verdwenen…..en nog bedankt voor de inzet hè!

Omdat ik van menig was dat een goede belangenvereniging hielp bij het erkennen van mijn diagnose, startte ik niet veel later voor deze club een ontmoetingsavond. Er waren al meer van dit soort avonden in het land, alleen in mijn regio Den Haag en het Westland nog niet. Dus wat is er dan leuker om zelf zo’n avond te organiseren? In mijn tijd als bestuurslid mocht je dat niet, i.v.m. overbelasting en belangenverstrengeling. Ook mochten de avonden niet door, in en samen met een GGZ instelling georganiseerd worden. Dus waren mijn vrouw, die me ondertussen hielp met de organisatie, en ik altijd op zoek naar een leuke lokatie. Die hadden we gevonden in een gezellig eetcafé in Naaldwijk, dus de lokatie Westland was een feit. Geopend door een wethouder, samen met de nieuwe voorzitter van de club en het werd een redelijk succes. Tot de eigenaren van het eetcafé er mee stopten. Al gauw vonden we een ander eetcafé, waar we welkom waren. Wat minder goed te vinden, maar de tijd zou het leren. Totdat ook hier de eigenares een goed bod ontving en de mogelijkheid kreeg om haar wereldreis te gaan maken.

Om het café toch door te laten gaan, organiseerde we het zolang op ons eigen kantoor. Eerst in de kantine en later op een meer toegankelijker plaats, in onze wacht ‘huiskamer’. Aanbiedingen van GGZ instellingen om als mede organisator op te treden, wezen we al die tijd van de hand. Dat ging tegen het karakter van laagdrempelig en neutraal lotgenotencontact in. Ondertussen waren mijn vrouw en ik het organiseren een beetje moe en zochten een vrijwilliger om ons te helpen. Die bood zich aan en die zou een geschikte lokatie gaan zoeken. Die vond hij, maar vergat het ons te vertellen. Op zich niet heel erg, alleen hoorden we ook echt helemaal niets meer van het wel en wee. De Facebook pagina en de Instagram account, alles was nog op onze naam actief en gelinkt aan onze stichting. Voor iets waar je geen inzicht op hebt, reuze gevaarlijk. En wat wil het geval nou. Via een omweg en heel toevallig hoorden we laatst dat avonden voortaan in een dagopvang locatie van een GGZ instelling georganiseerd ging worden. En na een paar onbeantwoorde emails aan de persoon die het nu organiseert en de landelijke club, is er weer die zijdeur waardoor je exit mag. Weer géén bedankje, geen berichtje, wel een rekening voor het jaarlijkse lidmaatschap…..en nog bedankt voor de inzet hè!

Ondertussen heb ik vanuit mijn werk als directeur van een stichting waar veel vrijwilligers werken, ook de nodige ervaringen en zelfs cursussen gevolgd hoe met vrijwilligers om te gaan. Goed om te gaan, respectvol en veilig. En weet ik dus dat de handelwijze, het karakter en de mensen achter de landelijke belangenvereniging zelf, funest zijn voor het voortbestaan van de club in kwestie. Terwijl gelijksoortige organisaties steeds meer gevestigd raken, een trouw ledenbestand en een betrouwbare naam ontwikkelen, blijft de club nu marginaal en lukt het ze niet om als een goede lobby iets te betekenen voor de vele mensen die dagelijks problemen ondervinden door en met hun diagnose. En het moeizame werk van de maandelijkse ontmoetingsavonden is ook door eenzijdig optreden gedoemd te mislukken. Want wij blijven mensen tegenkomen die er op staan om elkaar te willen ontmoeten op een neutrale en veilige plek. Mensen die nog maar net uit de wurggreep van een GGZ behandeling zijn gekomen. Tegen deze mensen vertellen we dat er helaas niets is in de regio Haaglanden, waar zij veilig lotgenotencontact kunnen vinden.

En dat vind ik heel erg, erger nog dan het totaal negerende….en nog bedankt voor de inzet hè.

De tijd is nu.

Ik had zo mijn twijfels, ik had zo wat vragen. En na goed afwegen welke vragen het waren en wat me de mogelijke antwoorden zouden brengen, heb ik dus de vragen gesteld aan diegene waarvan ik wist dat ik de antwoorden zou krijgen. Het is allemaal een hele mond vol, maar het komt erop neer dat je altijd moet blijven vragen.

Ik ga het Systemisch Werk verder induiken. Specifieke punten, zoals etnische systemen, chronisch verstoorde familie systemen, antropologie en meer. Hoe meer ik vraag, des te meer antwoorden ik straks zal kunnen geven. Het klinkt fantastisch, is geweldig, maar vraagt ook investeringen. En ik maak graag vanuit mezelf die investering.

Leren doe je je leven lang, leren is vragen. Op vragen krijg je antwoorden. Hoe slimmer de vragen, des te slimmer de antwoorden. Je bent nooit te oud om te leren, dus nooit te oud om te vragen, slim te vragen. En dat….juist. In mijn zestigste levensjaar en na tien jaar coach te mogen zijn, krijg ik nog meer verdieping. Niet ter meerdere glorie van mezelf, alsjeblieft niet. Wel om de steeds complexer wordende groep potentiële cliënten goed en veilig te kunnen helpen.

Ooit zei ik als spreker op een congres tegen een hele zaal deskundig afgestudeerde behandelaren en aanverwante, dat er snel doel,- en oplossingsgericht gewerkt moest worden in het afgebaakte domein van mensen met een diagnose ADHD en ASS. En dat het al niet snel genoeg ging. Want als het niet van de academisch geschoolde kant zou komen, dan gingen we er zelf voor zorgen. Want onze doelgroep is alles, behalve dom, druk maar ook doelgericht, dromerig maar zeker oplossingsgericht. Nog even, zei ik vier jaar geleden, en we hebben jullie niet meer nodig. Dan doen we het zelf allemaal wel.

Die tijd is nu.

Hoe slimmer de vragen, des te slimmer de antwoorden.

Witteboordencriminelen maffia.

Het gaat een nog grotere ramp worden dan het stikstofprobleem én pfas probleem bijelkaar. Ondermijning. En dan niet het goedkope soort wat Oost Europese en Noord Afrikaanse maffia hier in Nederland praktiseert. Nee, het soort ondermijning wat ons land aan de rand van de afgrond gaat brengen, is de maffia praktijken van industriële en financiële grootmachten die samen met zogenaamde politieke partijen een pact hebben gesloten. Politieke partijen die de reeds bekende criminelen schijnbaar bestrijdt, maar als voetzoekers gebruikt om hun misdaden te laten bloeien. De laatst groots opgepakte drugsbaron maakt miljoenen euro’s winst met zijn kwalijke handel, maar dit “bedrijfsresultaat” verbleekt en is marginaal vergeleken met hetgeen de bovenwereldse witteboordenmaffia schijnbaar legaal binnenharkt. Meedogenloos en totaal nietsontziend.

In beslag genomen bundels geld

Praat ik onzin? Kijk naar de tabaksindustrie, suikerindustrie, autoindustrie. Zoek de verbanden tussen grote internationale verzekeringsbedrijven en sociale wijkprojecten. De wapenindustrie met bijvoorbeeld zoiets simpels als parkeerwachten. Jaren geleden waren de eerste parkeerwachten in dienst van Lockheed, wat toch echt een wapenindustrie was. Een sociaal werkgelegenheids project wat door een facilitaire grootmacht wordt “ondersteund” en niet geheel het vacature aanbod binnen haar gelederen heeft. En er geen sprake kan zijn van een vacature buiten de behoefte van het genoemde bedrijf. Klein bericht? Ik heb met eigen ogen gezien dat mensen op hun bijstandsuitkering gekort werden, omdat zij een geschikte vacature als buschauffeur op het oog hadden.

De tabaksindustrie is natuurlijk bekend, toch? Sporten zoals F1 en MotoGP zijn er bijna vanaf, maar via de kledingindustrie komen ze terug. Weet je waar het modemerk PME vandaan komt? Pall Mall Export. En wat denk je van Unilever, wat als voedingsindustrie niet zo blij is met de stijgend aantal vegetariërs en veganisten is? En daarom zeer innovatieve ideeën op het gebied van vleesvervangers op de één of andere manier omarmt. De autoindustrie kan niet zonder smeermiddelen en die komen weer bij de petrochemische olieindustrie vandaan. Een chemiebedrijf wat nog steeds serieus aan een verbod van het plukken van wilde bramen werkt, omdat die wel eens afkomstig kunnen komen van hun eigen genetisch gemanipuleerde gewassen? En een collega firma die iets met frisdrank doet en ook net zo serieus aan een verbod op het drinken van natuurlijk bronwater denkt? Er is geen drugsbaron die mij verplicht om zijn rotzooi door de neus te nemen. Er is geen gokhuis waar ik wel heen moet om mijn contant geld moet pinnen. Maar ik ben wel bijna afhankelijk van een zeepfabriek wat mijn douchezeep en pastasaus tegen een redelijke prijs levert.

Ondermijning door witteboordcriminelen op wereldniveau is het gezwel wat onze huidige maatschappij zoals we die kennen compleet naar de vernieling gaat helpen. Ben ik bang? Ja, want het proces is al in een veel te ver stadium en dus onontkoombaar. De enige overlevingsstrategie is meebuigen, observeren en zorgen dat als je geraakt wordt door de poep je vitale delen, je geliefden beschermt. Constateren en blijven waarnemen. Het is te laat en je kunt alleen nog binnen de schade je comfort zoeken.

Politie en FIOD medewerker

Hartverscheurend.

Hartverscheurend. Gelukkig hebben de moeder van mijn kinderen en ik een goede band. Zoals het voor kinderen en hun ouder moet zijn. Maar met alles wat zij, wat wij hebben meegemaakt en gaan meemaken, is er nog maar één oma over die haar best doet om het te begrijpen, maar haar hoofd weet steeds minder. De andere oma doet haar best het niet te willen begrijpen en haar hoofd moet steeds meer willen.

Ik heb persoonlijk en als volwassen man van 50 toendertijd besloten dat er voor de remmende factor in mijn leven, mijn moeder, geen plaats meer is. Maar ik weet niet wat de beslissing van mijn kinderen en hun moeder is. Wat ik wel weet is dat er tussen hen een onuitwisbare en niet te ontkennen bloedband is. Er is een mooie vrouw moeder geworden van twee mooie kinderen. En de vader van hen heeft een moeder. Daar zit niks tussen, anders dan ontkenning van het verleden. Het willen uitwissen van die ene gebeurtenis in november 1958. En wat ik ook zeker weet is dat het leven niet oneindig is.

Tijdens het leven maakt communicatie tussen mensen de meeste kans. Ik heb twee weken de tijd gehad om met mijn stiefvader oprecht te kunnen communiceren en daardoor 40 jaar ellende goed te maken. Wat is aardse tijd ten opzichte van de eeuwigheid? Dus blijf ik dit soort brieven lezen en blijf ik er op reageren. Nee, inderdaad, niet voor mezelf. Ik heb al afscheid genomen. Maar voor de rest van mijn gezin. Mijn kinderen en hun moeder. Voor de kleinkinderen en hun moeder van mijn moeder.

Hartverscheurend houdt in dat er iets te verscheuren is……toch?

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3246447155380568&id=100000459466681&sfnsn=mo

“Een hele generatie heeft geen goed onderwijs gehad.”

Na 40 jaar zwaait deze schooldirecteur af: ‘Situatie is nooit zó slecht geweest’

Yolanda Steenbruggen. Foto RTL-Z.

https://www.rtlz.nl/life/carriere/artikel/4776726/basisonderwijs-lerarentekort-school-directeur-kwaliteit-kinderen-dupe?amp&__twitter_impression=true

Wat vinden wij dit een droevig bericht. Vooral de constatering dat ” een hele generatie geen goed onderwijs heeft gehad ” roert ons*). Wij krijgen keer op keer te maken met mensen die bovenmatig intelligent zijn, drommels goed weten wat er speelt in de maatschappij en arbeidsmarkt, maar nooit de kans hebben gekregen om zich te kunnen ontplooien. Door omstandigheden waar ze niets aan hebben kunnen doen. Waar politici nu van zeggen ” dat ze maar eens aan het werk moeten gaan”, terwijl ze daar jarenlang niet de kans voor kregen. Alsof je met een Ferrari alleen maar boodschappen deed, of sterker, alleen in de garage liet staan. En er nu volgas over de Autobahn racet.

Als kleuter ben je niet verantwoordelijk voor het gedrag van je ouders en de andere volwassenen in je omgeving. Die omgeving heeft bij veel van onze klanten desastreus gewerkt, het zijn de sterke individuen die zich nu nog handhaven. En dan niet persé positief. Kijk naar het gros van de veroordeelde criminelen, dat zijn beslist geen domme mensen. Een onlangs veroordeelde crimineel had zelfs het equivalent van een multinationale onderneming. Maar waar blijven de nieuwe Lely’s, van Doorne’s, Philips’ etc? Als zij al in ons land blijven, zijn ze er?

Het onderwijs is, net als de gezondheidszorg en veel openbare diensten verworden tot een commercieel goed. De marktwerking zou kostenbesparend en kwaliteitsverhogend resultaat leveren. Alsof kortzichtig commercieel belang het lange termijn denkend openbaar belang zou ondersteunen. Sociale systemen, wetgevingen, die bedacht zijn door staatskundige geleerden, worden door commercieel geschoolde boekhouders weggevaagd. Een openbare dienst die winstprognoses moet maken, omzetvergrotend moet denken, het is alsof er zelfs aan regenwater verdiend moet worden. We vergeten onze kinderen, onze toekomst.

Zakelijk gezien is het dom. Je zorgt niet voor adequate doorstroming op de werkvloer. Je accountmanagers verliezen grip op de markt, lijden aan tunnelvisie. Het aantal ingevlogen wonderboys/girls gaan als kippen zonder kop te werk. De aandeelhouders willen niet alleen een positief resultaat van dit jaar zien, maar ook een dividend en winstverwachting voor de komende vijf jaar. De afbraak van de secundaire voorwaarden hebben één op één invloed op de primaire corporate missie en visie. Voor sales en marketing worden de goals steeds schimmiger en de te halen targets verdwijnen. Van buitenaf reageren sociale en financiële partners kritisch en negatief De onderneming verkeert in zwaar weer. Er zal vanaf de top moeten worden gesaneerd en van de bodem op worden geïnvesteerd in knowhow. Er moet asap minder lucht en meer inhoud per euro verkocht moeten worden.

Aldus de crisismanager, die in alle eenvoud met slechts een laptop en gezond verstand, klaar staat om in te grijpen.

*) Stichting Buitengewoon Actieve Breinen, welke op dit ogenblik mensen met o.a. een WAJONG in een zgh. Werkfit traject begeleidt, i.o.v. het UWV.

PJP^

Eerste Westlandse Islamitische Basisschool “De Tomaat.”

Lees de reacties op dit bericht van Omroep West. Klik erop.

https://www.omroepwest.nl/nieuws/3865600/Gemeenteraad-Westland-opnieuw-tegen-minister-in-vanwege-moslimschool

Ook hier leer je van alles over de Westlanders. Maar bij dit bericht staan voor het eerst ook de meningen van die andere, eveneens democratisch gekozen, Westlandse politici. Mijn mening? Misschien komt het omdat ik vanwege mijn werk, belangenbehartiging van mensen met ADHD en ASS (in Den Haag) dat ik wat verder kijk. Dat moest enige tijd geleden voor een project en wat blijkt? In Loosduinen zit een Engelstalige school. In Mariahoeve was en is er ook één. En in Wassenaar een Amerikaanse Highschool én weer een Engelstalige lagere school. Voor de rest ben ik Hindoestaanse, Montessori, Vrijzinnige, Reformatorische, Duits en Frans talige en ja, een Islamitische school tegengekomen. Ik ben ongetwijfeld 95 % van alle scholen vergeten.

Maar wat ik niet vergeten kan zijn, zijn de hardnekkige protesten tegen de komst van deze scholen. Want die waren er niet. En al sinds mensenheugenis is een belangrijk deel van de bewoners van de gemeente Westland religieus. Rooms Katholiek, Protestants, Vrijgemaakt Hervormd, Reformatorisch. En met de nodige afsplitsingen. Dat mag, want de gemeente Westland maakt deel uit van het Koninkrijk der Nederlanden en daar ligt ergens in de grondwet geschreven dat er vrijheid van Godsdienst is. En ook daaruit voortvloeiend dat er recht op onderwijs is in het karakter van die Godsdienst. En nu is er een groep Nederlanders die, in de geest van die Nederlandse Grondwet en door in eigen middelen te voorzien, een basisschool willen oprichten. En weer helemaal volgens alle vastgelegde en eeuwenoude oer Hollandse regelgeving hebben deze mensen het voor elkaar dat zij een basisschool mogen beginnen. Alleen nog even een mooie locatie vinden en daarvoor een vergunning voor aanvragen.

En dan komen er opeens, gevoed door soms wat duistere onderbuikgevoelens, protesten. Bezwaren die er niet om liegen. Met argumenten waar ik van schrik. Want het wordt een school waar niet volgens de Nederlandse normen en waarden les wordt gegeven. Zegt men. Alsof dat op die Amerikaanse en Engelse scholen prioriteit nummer één is. Op alle genoemde scholen wordt volgens mijn inschatting niet elke ochtend het Wilhelmus aangeheven, is het vak geschiedenis toch vanuit een ander oogpunt georiënteerd. Enne, waren de Amerikanen, Engelsen, Fransen en Duitsers niet ooit in oorlog met het Koninkrijk der Nederlanden?

Maar wij in het Westland hebben schijt aan geschiedenis en zeker aan zoiets onbenulligs als een Grondwet. En we kunnen in een kopje potgrond zien dat er in groep 3 van de Eerste Westlandse Islamitische Basisschool (EWIB)De Tomaat haat jegens Nederlanders wordt gepredikt. Zoals men zeker weet dat een reformatorische basisschool nou niet bepaald actuele seksuele voorlichting zal geven en een koorknaap van een Rooms-Katholieke basisschool ongeschonden zijn nauwe samenwerking met de Pastoor zal overleven. Van kinderen van een Montessori school is bekend dat deze maling hebben aan orde en netheid. Volgens de twijfelachtige zienswijze van de Westlandse potgrond kijkers dan.

Dit alles leidt ertoe dat er op dit moment heel veel tijd en aandacht verspild wordt aan de tegenstand bij de vergunning verlening van de EWIB De Tomaat. Want of we nou Verstandig, Lokaal Politiek of Gemeentelijk Belangrijk zijn, er is overkoepelend en alles overheersend een Nederlandse samenleving met Nederlandse wetten. En of er nou een Eerste Westlandse Heksen Basisschool, eeh Reformatorische Anti Vaccinatie Basisschool of een Eerste Westlandse Duivelaanbidders Basisschool succesvol vergunning heeft aangevraagd en als het volgens de wet en regelgeving is gegaan, dan komt deze er.

Dus kom op, lokale partijen, neem je verlies. Jullie hebben, wellicht onterecht, beloofd dat jullie er alles aan zouden doen om de komst van een Islamitische Basisschool tegen te houden. En daar verspillen jullie te veel tijd en geld aan. En dat terwijl er op andere vlakken juist wel, legitiem en haalbaar tegengas nodig is op onder andere dramatische bezuinigingen. De zorg die nu voor sommige Westlanders te duur en onhaalbaar is geworden. Waar van enige vrije keus van behandelaars geen sprake is. Openbaar vervoer die simpelweg rampzalig georganiseerd is, onbetaalbaar en onbereikbaar is voor scholieren (in het Voortgezet Onderwijs buiten het Westland). Landschap vervuiling door malle vakantiehuisjes op het strand. Een buurgemeente die een akker vol met menselijke kadavers wil opzetten. Allemaal lokale zaken, waar jullie, het liefst in een coalitie, juist succesvol in kunnen zijn.

En om de EWIB De Tomaat een handreiking te doen, bied je het bestuur van de school aan om zitting te nemen in het bestuur. Om er, net als bij die andere scholengemeenschappen als lokale politicus een wakend oogje in het zeil te houden.

Wat verdien je eraan?

Mijn vrouw en ik hebben samen een stichting opgericht. Omdat ik als coach en zelfstandig ondernemer een eigen onderneming heb, ben ik als vrijwillig directeur aan de stichting verbonden. De stichting heeft een bestuur met gemotiveerde leden, alleen zijn zij niet dagelijks bereikbaar en bereid om de stichting sturing te geven. Als activiteiten heeft de stichting o.a. een tweetal Open Info Desk, een laagdrempelige informatiepunten voor GGZ vragen, maar ook op UWV reïntegratie en gemeentelijke participatie vragen weten we het één en ander. Ook zijn we werkgever voor een drietal medewerkers met een zekere afstand tot de arbeidsmarkt, werkzaam in een Sociaal Traject in Perspectief (STiP).

Daarnaast hebben sinds kort een aanbesteding bij het UWV gekregen, waarbij wij mensen met o.a. een diagnose ADHD en ASS Werkfit maken. Met drie vaste fulltime medewerkers, twee op het dagelijkse secretariaat en een als cursusleider en twee parttime coaches, die drie laatsten zijn voor de Werkfit trajecten. Voor de twee Open Info Desk’ s wachten we nog op een subsidie, waarvan één ons mondeling is toegezegd.

Voor het werk voor het UWV worden we, zoals gebruikelijk, een klein deel meteen en de rest achteraf volledig betaald. Omdat er hierdoor een tijdelijk gat in de begroting ontstaat, hebben we een kleine krediet aanvraag gedaan bij een bekende kredietmaatschappij. Deze werd onverwacht afgewezen om onduidelijke punten. Ondertussen gaan de onkosten gewoon door, huur salarissen enz. We kunnen het met bijv. een eenmalige schenking en een soort crowdfunding net financieel rond breien. En de grootste oorzaak dat we het net aan redden is het feit dat we er per week 60 tot 80 uur per persoon in stoppen. De secretariaat en cursus medewerker worden door dat gemeentelijk STiP project betaald, maar ongeveer 15 % moeten we zelf voorschieten en krijgen dat via de Belastingdienst aan het einde van het jaar terug of het wordt verrekend.

We doen het allemaal uit zingeving, we werken met lotgenoten en ervaringsdeskundigen. We zitten als stichting in het derde jaar van oprichting en nog geen half jaar als UWV partner hebben we onze vijfde cliënt. Mensen die het eigenlijk niet kunnen missen ondersteunen ons met geld, toezeggingen, spullen en als ambassadeur.

Alles, echt alles staat bij mij persoonlijk onmiddellijk in perspectief als iemand me tussen neus en lippen door vraagt ” Wat verdien je eraan? “, net nadat ik al het bovenstaande heb verteld.

Dag, leuk, lief en sportief jongetje uit Honselersdijk.

Ik schrijf deze brief aan een leuk, lief en sportief jongetje. Blonde stekeltjes en met een mooie, stevige fiets. Ik zag je vanavond op die fiets, met je sporttas achterop. Je was alleen en even in je eigen wereldje. Nee, geen telefoon of muziek in je oren. Gewoon, netjes met je twee handen aan het stuur. Licht voor en achter aan. Netjes op het fietspad, waarschijnlijk ietsje te laat naar huis? Je zat misschien met je leuke blonde kop in gedachten aan wat je je ouders zou vertellen waarom je wat later van sporttraining was. En je kunt alles nog navertellen.
Je kan morgenochtend nog vertellen hoe erg je schrok, toen je pardoes door het rode licht reed. Je kunt vertellen dat de twee mensen en de hond in hun gordels hingen. Dat je zag hoe er spullen door de auto vlogen. Ook kun je vertellen dat de man al richting het fietspad, dus weg van jou, stuurde. Richting een grote lantaarnpaal. Maar vertel dan ook dat je vergat te remmen en toch doorreed. De man toeterde, remde en stuurde. De vrouw naast de man gilde met haar hand voor haar mond. Zelfs de auto schrok, want die deed raar en er klonk een piepertje in de auto.
Ik schrijf deze brief, uren later. Ik zag je in een flits van links komen, toen ik met redelijke snelheid doorreed bij een groen verkeerslicht. Er is iets met mij aan de hand, waardoor ik nogal veel om me heen kijk en een hoop dingen zie, die anderen pas later zien. Ik zag je koplamp, blond jongetje en in combinatie met mijn groene verkeerslicht ging er een belletje rinkelen in mijn hoofd. Ondanks dat er voor me geen verkeer reed en ik op kon schakelen naar 60 km/u, wachtte ik daarmee. Daardoor kon ik uitwijken, remmen en toeteren. En meer, want in mijn hoofd rekende ik ook al uit hoe ik je het minst zou kunnen verwonden. Hoe je zo veilig mogelijk op mijn, relatief zachte motorkap zou belanden. Ik keek in mijn binnenspiegel voor verkeer achter mij, wat jou verder zou kunnen aanrijden. Maar ik zag mijn hond, veilig dat wel, in zijn gordel hangen.
Je keek nog even om, geschrokken, maar toch niet helemaal bewust van hoe klein het oog van de naald was, waardoor jij kroop. Je zag de verbijstering en ontzetting niet van de meneer en mevrouw in dat kleine autootje, met die blonde hond op de achterbank. Je fietste door de berm weg van het ogenblik waarop alles voor iedereen anders had kunnen zijn. Je fietste weg omdat je bang was voor een grote mond misschien. Je zag de tranen van schrik niet bij die mevrouw, die pas door had wat er gebeurd was toen alles al achter de rug was. En daardoor echt niet minder schrok.
Op twee meter afstand na, had je vanavond bijna je laatste ritje richting huis gemaakt, zonder er ooit levend terecht te zijn gekomen. Op twee seconden na, had het leven van twee volstrekt onbekende mensen nooit meer hetzelfde geworden, als voorheen. In twee seconden deed die meneer dingen, die voor hem wel twintig seconden leken. Sturen, remmen, toeteren, kijken, berekenen, wachten op de klap en het bloed, kijken hoe zijn vrouw het er afbracht en in zijn spiegel kijkend hoe zijn hond in zijn tuig aan de gordel pardoes gelanceerd werd.
Leuk, lief en sportief jongetje. Leef nog lang en gelukkig, maar stop je wel voortaan voor het rode verkeerslicht bij de Dijkweg/Burgemeester Elsenweg? Burg Elsenweg Dijkweg Ri PoeldijkWant de kans dat je ooit nog eens een meneer of mevrouw treft die daar met 50 km/u door een groen verkeerslicht rijden, is zo erg klein. En dat die mensen iets in hun hoofd hebben wat anderen niet hebben en daardoor net iets sneller reageren op onverwachte zaken, is nog veel kleiner.
Die meneer en mevrouw wilden je nog graag even spreken, maar het moment vlak nadat ze je ‘zagen’, hadden ze teveel tranen van schrik en reden ze bijna verdoofd door.
Dag, leuk, lief en sportief jongetje uit Honselersdijk.